ΠΟΙΗΜΑΤΑ

01_Ποιήματα1973 Γυρισμός ἀπό τήν Ἀγγλία. Ἀθήνα κάτω ἀπό τή σκιά τῆς δικτατορίας. Ἐπί δέκα πέντε μέρες γυρόφερνα τόν ἐκδοτικό οἶκο «Κέδρος» στή στοά Πανεπιστημίου καί Χαριλάου Τρικούπη μέ ἕνα βασανισμένο τετράδιο στό χέρι, μή τολμῶντας νά χτυπήσω τήν πόρτα. Μπαίνοντας μέ κομμένα τά ποδια βρέθηκα πρόσωπο μέ πρόσωπο μέ τήν διευθύντρια Νανά Καλλιανέση, μεγάλη προσωπικότητα στά ἑλληνικά γράμματα. Τά ποιήματα τῆς ἄρεσαν καί μέ βοήθησε ὅσο μποροῦσε. Μαζί διαλέξαμε τό χαρτί, μαζί δημιουργήσαμε τό ἐξώφυλλο μέ βινιέτα τοῦ αἐίμνηστου ζωγράφου καί φίλου Δημήτρη Κακουλίδη. Παίζαμε στό τυπογραφεῖο μέ τό πράσινο τοῦ ἐξωφύλλου σάν ἀπό αύτό νά κρινόταν τό μέλλον τῆς ἑλληνικῆς ποίησης.

Κρατῶντας στό χέρι τήν πρώτη ποιητική μου συλλογή, ἔνιωσα μιά τρελή χαρά. Ἀφιερωμένο στή μνήμη τῆς μητέρας μου, ἔβγαζε ἀπό πάνω μου τύψεις καί ἐνοχές καί ἔμοιαζε σάν μιά εύχαριστήρια προσευχή στή ζωή πού μέ εἶχε ἀξιώσει νά γίνω ποιητής. Ξεφύλλισα τό βιβλίο εὐτυχισμένος. Κάθε σελίδα του ἦταν δικιά μου. Δέν τό πίστευα. Λίγο ἀργότερα η ποιήτρια Μελισσάνθη μέ πῆρε ὑπό τήν προστασία της, ὁ Ματθαῖος Μουντές καί ἡ Ὀλυμπία Καράγιωργα ἔγιναν στενοί μου φίλοι. Καί οἱ τρεῖς τους γνωστοί ποιητές. Ἤμουν μηδαμινός μπροστά τους. Αὐτό σκεφτόμουν, ὅμως γεννιόταν ἕνας ποιητής μέσα μου. Οἱ πράξεις μου εἶχαν μεταλλαχτεῖ σέ τέχνη. Ἦταν μεγάλη εὐθύνη. Ἡ ποίηση ἀπό δῶ καί ἐμπρός θά ὁδηγοῦσε τά βήματα τῆς ζωῆς μου.

 

 

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b710001

 

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b70002